mektupsu

Sevgili Ütopya,

Bilmiyorum buraya yazmaya devam edebilecek miyim? Bil ki: çok zorlanıyordum aslında, bütün bu kelimeler birer birer dökülürken kursaklarımdan, sensizliği enjekte ederken iltihaplı parmaklarımdan doz aşımı, sen ki sanki öyle ihtiyatlı midemi yıkıyorsun uyutmayan haplardan bir intihar sonrası. Koparıyorum diye mi yoksa saç teline bulaşmıyor, parmaklarımdan dolaşan aşklarım. Biraz kestireyim diyorum, burnuna değerken bakışlarım, sormadan edemiyorum: bu nasıl bir rabıta? Hangi sokağın ortasında satılacak silik harflerle bu karnımıza yazılı hatıra, zaten kimin parası yeter de, kim satışı çıkarmadığımız bu düşe zabıta?

Uykusu geldi bütün düşlerimin, yorgunluğu varsa bu da hep senin ertenin, bu saatten sonra esamesi bile okunmaz fırçalanmayı bekleyen dişlerimin. Ben ağzımdan her çıkanda boğulurken, sen sessizliği iyi ki işten sayıyorsun. Sensizlik aklıma yatmıyor, aklımdan geçenler nereye yatsın?

Hoşça kalsak, boştan kaçarken loşta buluşsak…

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s