mektupsu

uçmak-uç bak…

“yükseldikçe uçma bilmeyenlere daha küçük görünmemiz kaçınılmazdır.”

Friedrich Nietzsche

 

 19 Kasım

Sevgili Ütopya

Ceplerimde şakırdayan bozulmuş yara üstü, meteliğe de kurşun sıkacağım, -dıkşın… Bir şiirsel gerçeklik filmi çekeceğiz şimdi, kamera arkasında soğuk kuşlarla, ve ekşın! Sensiz sabahlarda soğuk duşlarla ayılacağım, o mikroskop dürbününden bir daha bak, daha ne ensiz dünyalarda moleküllerime ayrılacağım. Sen boş dünyanın boş emellerine boş bakışlarla bakarken, ben loş kaldırımlarda somurtacağım, hoş kadınsın yalnız, seni nasıl aklımdan ayıracağım?

Esarete figüran oldu hasretim ve yalnız sensizlikten değil bu meteliksiz sefaletim. Bilirim, sen hiçliği görsen de, ben senin nezdinde uçma bilmeyen bir hayaletim. Çekmeyin tepemden çarşafımı, henüz ödenmedi kefaletim. Korkmayın uçma bilmemden, tepenize çakılmaz ipe sapa gelmez hayallerim. Komşular görmesin diye: kaba saba benlikler örtüneceğim kumaştan, ben devlet miyim de korkmayacağım savaştan? Tabi ki kaçacağım ayaklarımı kaydıran bu yaştan ve ben bu yaştan sonra, kelimelerimle ödeyeceğim borcumu, isteyen de saysın haraçtan.

Ben artık soğuk yataklarda müebbet yatarım. Çocukluğumu öldürdüm, ziyaretime de gelme lütfen, kirli bir kurguda eli tanlı bir katilim, karanlıkta düşleri yazan sensizliğe rehin bir kâtibim, hin bir cümle kursam şimdi, tipim de öyle hoş durmaz diyorlar yanında, ben anca sözlerimle mahirim. Evvel ahir bozulacak bu tuşlar o zaman gör bak, -ben nasıl bir şairim?

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s